Historia parku sięga wieku XIX, kiedy miasto staje się stopniowo reprezentacyjną stolicą województwa. Wraz z budową gmachu Komisji Województwa Sandomierskiego w 1827r. postanowiono założyć ogród angielski, który miał się rozciągać po przeciwległej stronie   ul. Lubelskiej i stanowić tło dla tej reprezentacyjnej budowli.

Cały park charakteryzuje się brakiem większych połaci trawiastych (polan) i z dużym prawdopodobieństwem nigdy ich nie posiadał. Świadczy o tym artykuł p. Edmunda Jankowskiego zamieszczony w 'Ogrodniku Polskim' z 1896 roku: „Założony na znacznej przestrzeni ogród ten obfituje w drzewa. Nie jest to właściwie park angielski ani ogród prawidłowy, nie ma w nim widoków, ani obszernych trawników, brak też zupełny wody. Natomiast jako miejsce wypoczynku i ochłody może zadowolić każdego, obfituje bowiem w cieniste aleje, oraz gęstwiny, niedostępne dla promieni słonecznych.”.

Inny tekst z 'Monografii historycznej miasta Radomia' z 1907 wspomina że: „...Nowy ogród założony w 1867 roku za czasów ówczesnego gubernatora Anuczyna znajdował się na krańcu miasta, obecnie zaś ze wszystkich stron otoczony ulicami, przyczynia się niemało do polepszenia zdrowotności tej nowo powstałej dzielnicy a jednocześnie ze swoimi pięknemi kwietnikami, szpalerami i cienistymi alejami jest prawdziwą ozdobą miasta ...”.

Park założony został na przełomie lat 50-60 XX. Na mapach z początku XX w., widoczne są w tym miejscu łąki i pastwiska, przez które przepływał ciek wodny.

Wiek najstarszych występujących tu drzew szacować należy na 50-60 lat. Dominującym elementem w drzewostanie parkowym są topole odmian euroamerykańskich (kanadyjskie) i towarzyszące im mniej licznie topole białe, osiągając nieraz bardzo okazale rozmiary. Z innych najstarszych i najliczniej reprezentowanych grup drzew wyróżnić należy klony jesionolistne i srebrzyste oraz jesiony pensylwańskie. Znacznie rzadziej występują: lipy, klony innych gatunków, dęby, kasztanowce, robinie czy jabłonie ozdobne.

W drzewostanie parkowym dominują gatunki liściaste. Warstwa krzewów najliczniej reprezentowana jest przez jaśminowiec, tawuły i bez czarny które występują w postaci skupin rozrzuconych nieregularnie na terenie całego parku. Towarzyszą im nieliczne bzy lilaki, berberysy, żylistki i liguster sadzony najczęściej wzdłuż alejek parkowych.

Park Leśniczówka stanowi bardzo malowniczy teren. Jego północna część jest przecięta przez rzekę „Potok Północny”. Park ten powstał z połączenia istniejących zadrzewień (m.in. naturalny drzewostan wiązowy) i ogródków działkowych. Zajmuje on największą powierzchnię parkową w Radomiu. Wśród drzewostanu przeważają topole, wiązy, lipy, klony, graby, jesiony, dęby, a z gat. iglastych świerki, cyprysiki, żywotniki. A wśród tych rodzajów następujące gatunki: wiąz polny, lipa krymska, klon zwyczajny, grab pospolity, jesion amerykański, dąb szypulkowy, świerk pospolity, żywotnik zachodni, cyprysik groszkowy. Krzewy są reprezentowane przez jaśminowce, berberysy, tawuły, śnieguliczki, róże i inne.

Nazwa parku wywodzi się od istniejącej tu leśniczówki. Teren parku objęty został ochroną konserwatorską w 1983 r. nr rej. 210/A/83

Teren „Starego Ogrodu” położony jest w północno-zachodniej części Radomia między ulicami Nowospacerową, Mireckiego, Wernera, w dolinie rzeki Mlecznej.

Park podzielono na dwie części. Jedną z nich stanowił sad. Pozyskany dochód z sadu miał być przeznaczony na utrzymanie parku.

Przed II wojną światową w parku odbywały się bardzo popularne wśród mieszkańców  koncerty, zabawy i różne uroczystości.

Pierwotnie dominowały tu jesiony, klony lipy.