Dla mediów

 

 

 

 

 

 

 

 

Wydarzenia Radomskiego Czerwca 1976 roku są jednym z najważniejszych przystanków na drodze Polaków do wolności w XX wieku. Po krwawych doświadczeniach mieszkańców Poznania w 1956 roku, po brutalnym stłumieniu protestów studenckich w Warszawie w 1968 oraz po masakrze robotników na Wybrzeżu w roku 1970, o godność i prawa obywatelskie upomniał się Radom. Cena tego spontanicznego protestu była wysoka.
W bezpośrednich starciach z formacjami MO i ZOMO śmierć poniosły dwie osoby, a około dwustu zostało poszkodowanych. Wiele straciło zdrowie w wyniku ciężkiego pobicia, przechodząc na komisariatach i w aresztach  tzw. „ścieżki zdrowia”.

W procesach sądowych przeciwko uczestnikom zajść  25 osób skazano na karę więzienia, a prawie tysiąc osób wyrzucono z pracy. Władze ukarały też niepokorne miasto, które przez następne lata odczuwało dotkliwie ograniczenia inwestycyjne, a jego mieszkańców nazwano pogardliwie „radomskimi warchołami”.

Występując przeciwko komunistycznej władzy 25 czerwca 1976 roku, radomscy robotnicy uruchomili potężny mechanizm społecznego oporu. W tym samym roku dał on początek zorganizowanej demokratycznej opozycji w postaci Komitetu Obrony Robotników, a następnie Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela.  W kolejnych latach pokłosiem Radomskiego Czerwca był potężny i zwycięski ruch Solidarności.3 - Pokaz Filmu "Gry uliczne"

 

 

PDF

CDR

PNG