Kościół p.w. św. Trójcy

Świątynia p.w. Świętej Trójcy wznosi się w północnej pierzei placu Kazimierza Wielkiego, dawnego placu przed Bramą Lubelską. Z placu wybiegały trakty w kierunku Warszawy, Kozienic, Lublina i Sandomierza. Pierwotny drewniany kościół i klasztor benedyktynek fundacji Barbary z Dulskich Tarłowej wybudował jej syn Jan Tarło – kasztelan wiślicki i starosta zwoleński. W 1656 roku zespół klasztorny został zniszczony przez wojska szwedzkie. Nowy murowany kościół z klasztorem wzniesiono w latach 1678–1733 według projektu słynnego architekta niderlandzkiego Tylmana z Gameren. Kolejna odbudowa po pożarze miała miejsce w 1776 roku. Kasata klasztoru nastąpiła w 1809 roku. Od roku 1837 świątynia pełniła funkcje cerkwi prawosławnej. Od roku 1927 ponownie jest to kościół katolicki, od 1947 roku należy do Jezuitów. Prawdziwą perłą świątyni jest znajdujący się w ołtarzu głównym obraz Świętej Trójcy namalowany w pierwszej połowie XVIII wieku. Budynek dawnego klasztoru w latach 1817–1997 mieścił więzienie. Dzisiaj obiekt należy do radomskiej Kurii Biskupiej.