Zabudowa powstała w XIX w. i początku XX w.

Planty, to dzielnica która swoją zabudową wtapia się w Centrum. Właśnie na Plantach, przy ul. Kościuszki znajduje się gmach, dzisiaj budynek mieszkalny, w którym w czasie drugiej wojny światowej ulokowano siedzibę Gestapo, zaś bezpośrednio po wojnie – NKWD i Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa. Torturom i mordom uległy tu setki Polaków. O mrocznej historii obiektu informują tablice umieszczone na frontowej ścianie oraz pomnik z napisem „Nigdy więcej wojny!” Najstarsza zabudowa dzielnicy znajduje się w rejonie części Parku Planty, od którego przyjęła nazwę. Dzielnica budowana była z myślą o pracownikach Fabryki Broni, a szczególnie o kadrze naukowej i kierownictwu. Precyzyjnie skomponowana, co widać zwłaszcza w zabudowie ulic: Planty, Kościuszki, Jaracza, Solskiego, księcia Poniatowskiego. Na Plantach nie było miejsca na przypadkową architekturę. Potężne, wielkomiejskie budynki mieszkalne zostały zaprojektowane z gustem i smakiem. Uwzględniono też, aby nie odbiegały od siebie stylem, stanowiąc jedną całość. Wraz z dzielnicą powstały także: dom kultury, stadion Broni Radom, zespół boisk, korty tenisowe, odkryte baseny przy ul. Narutowicza oraz łaźnia przy ul. Broni. Dzielnica pełna jest drzew i krzewów. Obok Osiedla XV-lecia należy do najbardziej zielonych dzielnic Radomia.

Przy ul. 1905 Roku znajduje się główne wejście na teren Fabryki Broni Łucznik, z której Radom zasłynął w całym kraju i wielu miejscach poza jego granicami. Potężne zakłady zbrojeniowe wybudowano w latach 1923–26. Chociaż produkowano tu karabiny i karabinki to najbardziej znanym produktem fabryki został pistolet ViS. Seryjną produkcję modelu zaprojektowanego przez wybitnych polskich inżynierów Piotra Wilniewczyca i Jana Skrzypińskiego rozpoczęto w 1935 roku. Ponadto Łucznik produkował maszyny do szycia, pisania, a przed drugą wojną światową także rowery. Kilkanaście budynków łączy sieć uliczek. Przy głównej, po prawej stronie, znajduje się kilkupiętrowy budynek, w którym nadal produkowana jest broń. Przed nim i nieco dalej po przeciwnej stronie uliczki znajdują się dwa pomniki postawione na pamiątkę publicznych egzekucji, do których doszło na tym terenie w 1942 roku. Polacy zostali ukarani w ten sposób przez hitlerowców za zabicie żołnierza niemieckiego na stacji w niedaleki Rożkach. Większa część obiektów, w tym biurowiec, jest dzisiaj zagospodarowana przez różnego rodzaju firmy, sklepy czy hurtownie, a także lokale rozrywkowe.

U zbiegu ul. Poniatowskiego i al. Grzecznarowskiego, na środku skweru stoi pomnik Łucznika autorstwa Aleksandra Śliwy i Władysława Jelonka. Kilkumetrowy monument jest symbolem Fabryki Broni oraz jednym z symboli Radomia.

Tuż obok znajduje się plac Dworcowy. Kolej pojawiła się w Radomiu w roku 1885 łącząc pobliski Dęblin (wówczas Iwanogrod) z Dąbrową Górniczą i Zagłębiem. Eklektyczny gmach dworca zdobi herb miasta. Wewnątrz budynek jest w całości przebudowany na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. W okresie międzywojennym w mieście miała swoją siedzibę jedna z Dyrekcji Okręgowych Kolei Państwowych, której podlegały linie na ogromnym obszarze ówczesnej Rzeczypospolitej – od Łucka po Zagłębie. 

 

Radom od XIX wieku jest dużym ośrodkiem gospodarczym. Początkowo przemysł koncentrował się głównie w dolinie Mlecznej, skupiając się na garbarstwie. W okresie międzywojennym zakłady budowano głównie w pobliżu torowisk. Wiele z nich powstało z inicjatywy prezydenta miasta Józefa Grzecznarowskiego, największego budowniczego Radomia od czasów Kazimierza Wielkiego. Tak było m.in. w przypadku zakładów w rejonie ulicy 1905 Roku, tj. Fabryki Broni, Fabryki Kuchenek Gazowych czy Radomskiej Fabryki Wyrobów Szamotowych i Kamionkowych Marywil oraz zakładów na terenie robotniczych Glinic. Dzielnica usytuowana jest w południowo-wschodniej części miasta. Przy ul. Domagalskiego zachowało się wiele budynków należących do powstałych po drugiej wojnie światowej Radomskich Zakładów Przemysłu Skórzanego Radoskór. Zainteresowani zabytkami poprzemysłowymi powinni udać się także na ulicę Fabryczną, gdzie stoi charakterystyczny, okazały budynek po zakładach obuwia czeskiej firmy Bata, której radomski oddział po wojnie przekształcono w Radoskór. Dalej w kierunku południowo-wschodnim, przy ulicy Słowackiego, znajdują się dwie ciekawe budowle: monumentalny kościół Najświętszego Serca Jezusowego z lat 1931–57 oraz wieża ciśnień z 1926 r. Wieża mieściła 1570 m³ wody. Po remoncie w 2010 r. ten ciekawy zabytek architektury postindustrialnej zaadaptowany został na pomieszczenia biurowe.

W rejonie ulic Zbrowskiego i Wodnej znajduje się dawna Radomska Wytwórnia Telefonów. Zakłady powstały w 1938 r. jako filia słynnej szwedzkiej firmy Ericsson. Radomska wytwórnia była jedyną w kraju produkującą aparaty telefoniczne. Świadczy to o randze miasta jako centrum przemysłu precyzyjnego o znaczeniu ogólnopolskim, a nawet międzynarodowym, gdyż telefony eksportowano do wielu krajów świata.

W okresie międzywojennym w Radomiu powstały wodociągi. Ciekawym obiektem architektonicznym – z zewnątrz, jak i inżynierskim – od środka, jest Stacja Pomp Wodociągów Miejskich u zbiegu Filtrowej i 25 Czerwca wybudowana w latach dwudziestych XX stulecia. Ciekawostką jest, że w Radomiu w latach 1931–1935 wybudowano stację naprawy i legalizacji wodomierzy o znaczeniu co najmniej regionalnym, gdyż służyła ona także innym zakładom z terenów dzisiejszych województw lubelskiego i świętokrzyskiego.

Na południowy-zachód od Śródmieścia, przy ul. Tytoniowej i Wierzbickiej, wznoszą się monumentalne zespoły hal Zakładów Tytoniowych z okresu międzywojennego. Te pierwsze nadal działają pod marką Altadis. Potężny kompleks budynków z majestatyczną bramą wjazdową zaprojektował warszawski architekt Stefan Szyller. W sąsiedztwie zakładów, u zbiegu ulic Tytoniowej i Limanowskiego znajduje się dawny Browar Saskiego, który działał od 1812 r. do początku lat dziewięćdziesiątych XX w. Produkował on piwo El. Warto dodać, że pierwszy radomski browar istniał przy radomskim zamku już w XVI wieku.